Dimitrapan - In the Never Never Land

Tuesday, March 28, 2006

Κύκλος













Με μια άσπρη κιμωλία
Τη ζωή μου θα κυκλώσω
Και γύρω της
Σαν μάγος Ινδιάνος
Θα χορέψω το χορό της βροχής

Με αλαλαγμούς και πηδήματα
Θα κάνω παράκληση στον θεό ουρανό
Να ρίξει άγρια βροχή στον κύκλο μου,
Τη ζωή μου να ξεπλύνει απ' ό,τι τη βρωμίζει.

Κι όσο στροφές θα κάνω γύρω της,
Αυτή θα προσπαθεί σαν δαιμονισμένη να σπάσει τον κύκλο.
Κι όσο αυτή προσπαθεί,
Τόσο εγώ θα τραγουδώ δυνατότερα
Και θα αφήνω άναρθρες κραυγές,
Θυσία στη λογική.

Σαν ξωτικό με κόκκινα μάτια,
Μετά,
Θα πετώ γύρω της
Και με την ταχύτητά μου και τον τρελό στροβιλισμό μου γύρω από τον άξονά της
Θα σχηματίσω τείχος από αέρα
Μέχρι το τέρμα του σύμπαντος…
Κι εκεί θα την κρατήσω μέχρι να ξεπλυθεί,
Μέχρι την κάθαρση…

Επιτέλους άνοιξη (;;;;;)



Κράτησε πολύ αυτός ο χειμώνας.
Και τον έβγαλα στους δρόμους.
Πάνω κάτω διέσχιζα τον κόσμο με τα πόδια, με μηχανές, με αυτοκίνητα, προσπαθώντας να βρω μια ευθεία να ακολουθήσω αλλά όλο κάπου λάθος έκανα και χανόμουν στα στενάκια, επιστρέφοντας συνέχεια στο ίδιο σημείο…

Και είχε και πολλές βροχές αυτός ο χειμώνας.
Μπερδεύτηκα πάλι.
Είναι οι στάλες της βροχής που έχουν κολλήσει στα τζάμια μου ή κλαίει όλη η φύση;
Οι φίλοι μου με ειδοποίησαν πώς ήρθε η άνοιξη.
Δεν μπορώ να καταλάβω πια αν ο ανοιξιάτικος ήλιος την ώρα που δύει είναι αυτός που έχει κοκκινίσει ή αν τα μάτια μου καλύφθηκαν από αίμα;

Αλλάζω πορεία.
Μάλλον η άνοιξη ήρθε αλλά βρίσκομαι στο λάθος ημισφαίριο.
Πατάω το κουμπί και διακτινίζομαι.
Για μια άνοιξη γεμάτη φράουλες…

Friday, March 17, 2006

Tango


Τανγκό με τον θάνατο.
Ένα βήμα αυτός μπροστά, ένα εσύ.
Η μουσική δυνατά.
Σε βλέπω να στροβιλίζεσαι.
Τι όμορφος που είσαι...
Σε θαυμάζω!
Μάτωσαν τα χείλη από το τριαντάφυλλο, είχε αγκάθια...
Στροφές
Κι άλλες στροφές.
Δυνατά χτυπάνε τα τακούνια στο έδαφος.
Η μουσική στη διαπασών και χωρίς τέλος...
Ψάχνω τρόπο να την σταματήσω.
Δεν βρίσκω την πρίζα...
Κουράστηκες.
Αλλά χορεύεις.
Αγκαλιά με το σκοτάδι.
Οι κινήσεις απότομες.
Σκίζεται ο αέρας.
Φλερτ με το κενό.
Χάθηκε κι η πίστα.
Πάτω γερά κάτω ξανά.
Πέρνα το χέρι σου στον ώμο του.
Ρίχτον με φόρα στα στα πόδια σου.
Να σε προσκυνήσει...
Όπως σου αξίζει!

Wednesday, March 15, 2006

Απεργία


Απεργία.
Ναι, απήργησα χθες.
Πώς αλλιώς μπορούμε να δικεδικήσουμε όλα αυτά που μας ανήκουν, όλα αυτά που με το "έτσι θέλω" μας αφαιρούν?
Κι εκεί... Στους δρόμους... Να λιώσουν οι σόλες!
Να βγουν οι φωνές στον αέρα, τυφώνας να γίνουν και να παρασύρουν στο πέρασμά τους τα πάντα...
Θα αλλάξει κάτι? Δύσκολο...
Κερδίζουμε όμως την αξιοπρέπειά μας.
Όχι, δεν τα αφήνουμε όλα αμαχητί!
Απεργία λοιπόν.
Απεργία κι από σένα...

Στα γρήγορα...


Ψεύτικη δράση.
Ουίσκι με κόκα κόλα.
Εγώ γουλιά γουλιά, να μην τελειώσει.
Γύρευα το θαύμα της Κανά.
Κι εσύ μονορούφι, στα γρήγορα.
Λογικό.
Πόση ώρα θα μπορούσες να μην με κοιτάζεις;
Με βόλεψε.
Πόση ώρα θα μπορούσα να κρατάω σφαλισμένο στα χείλη μου το "γιατί δεν με θες;"
Γεια σου λοιπόν... Στα γρήγορα...

Sunday, March 12, 2006

Στην πόρτα σου...


















Άλλη μια πόρτα... Άλλη μια νύχτα που άφησες απ' έξω.
Και ξημέρωσε... Κι εγώ ξανά εκεί!
Κι ήρθε και το απόγευμα... Κι άλλη πόρτα... Κι εγώ πάλι απ' έξω...
Κρυώνω. Και κουράστηκα. Και βαρέθηκα...
Και πονάω!
Μα μην το πάρεις πάνω σου.
Δεν με πειράζει που δεν μου ανοίγεις πια, με πειράζει που πρέπει να πάψω να περιμένω!

Friday, March 10, 2006

Στη Χώρα του Ποτέ Ποτέ


Από μικρή μεγάλωσα με παραμύθια,
Για μάγους, πρίγκιπες, δράκους και ξωτικά
Κι όσα μου λέγανε τα πίστεψα γι' αλήθεια
& νύμφες έψαχνα στης λίμνης τα νερά

Μα σαν μεγάλωσα κι έκλαιγα την νύχτα,
μήπως ο πόνος με το δάκρυ φύγει απ' την καρδιά,
τον φύλακα άγγελο καλούσα για βοήθεια
και τότε μου 'παν πώς όλα ψέμα ήταν τελικά

Μα εγώ σε πείσμα τους το λάθος θ' αποδείξω,
ήδη πετάω για τη χώρα του Ποτέ
και με τους φίλους μου τους σβώλους μου θα ρίξω,
μεγάλη δεν θα ξαναγίνω πια ποτέ

Παιδί για πάντα γελαστό εγώ θα μείνω,
τον Κάπτεν Χουκ θα κυνηγάω με σπαθιά,
τους πειρατές του μες τη θάλασσα θα ρίχνω,
στης φαντασίας μου θα τρέχω τα στενά

Μικρή μου λέγανε για πήγασους και μάγια,
Με τις γοργόνες κολυμπούσα στ' ανοιχτά,
Στα δάση μίλαγα με νεράιδες τα σκοτάδια
Και με τον Τζακ σκαρφάλωνα στην φασολιά

Μα σαν μεγάλωσα κι έκλαιγα την νύχτα,
μήπως ο πόνος με το δάκρυ φύγει απ' την καρδιά,
τον φύλακα άγγελο καλούσα για βοήθεια
και τότε μου 'παν πώς όλα ψέμα ήταν τελικά...