Dimitrapan - In the Never Never Land

Friday, August 18, 2006

Ανάποδα


Σαν ταινία παιγμένη στο rewind εσύ κι εγώ.

Πρώτα αγαπηθήκαμε, μετά ερωτευτήκαμε, ύστερα φιληθήκαμε και αργότερα κοιταχτήκαμε στα μάτια...

Κι έτσι, όπως ανάποδα τα κάναμε όλα, πεθάναμε πριν καν γεννηθούμε...

2 Comments:

At 10:49 PM, Blogger Λύσιππος said...

Μου θύμησες κάτι που έγραψα πριν αρκετό καιρό....

"Απόψε το βράδυ ανεβαίνει ο ήλιος σε μία αντίστροφη Δύση. Ανθίζουν τα τριαντάφυλλα χωρίς νερό στον Αντίκοσμο και τα κύματα απομακρύνονται από την ακτή προς τη θάλασσα, ρουφώντας πίσω όλο τον αφρό. Τα χέρια φεύγουν από το δέρμα σου και μπαίνουν στις τσέπες, βαθιά χώνονται εκεί και ιδρώνουν. Οι ματιές αναδύονται από τα βάθη σου και εξορίζονται στο μακρυνό ορίζοντα. Ο καπνός ξαναμπαίνει στα πνευμόνια σου και χάνεται πίσω στη φλόγα του τσιγάρου που ξαναμπαίνει στο κουτί, ενώ το τασάκι καθαρίζει από τα αποτσίγαρα - ένα ένα. Ο ζεστός καφές γυρίζει στο χέρι της σερβιτόρας και η υπογραφή μου σβήνει από το λογαριασμό. Φέυγω μακρυά από την αγκαλιά σου και η γλώσσα σου τραβιέται από το στόμα μου σαν φλόγινος Δράκος, φεύγω από την εκκλησία και γυρίζω σπίτι. Γυρίζουν όλα ανάστροφα, ξανατυλίγονται τα ξετυλιγμένα, ξαναδιπλώνουν τα ξεδιπλωμένα, κλείνουν τα ανοιχτά - στον Αντίκοσμο που έχω καταραστεί να περιμένω. Εξήγησέ μου με απλά λόγια τον γαμημένο λόγο και λύτρωσέ με - για να κυλίσει ξανά ο χρόνος προς τα εμπρός. Είναι αυτό το λιγότερο που αξίζω: την Αλήθεια. "

 
At 1:35 AM, Blogger Dimitra said...

Λύσιππε, πραγματικά υπέροχο το κείμενο σου...

Είναι αυτές οι στιγμές που ο χρόνος σου παίζει παιχνίδια... Τι είναι το "μπροστά" και τι το "πίσω"?

Πόσο μπροστά όμως μπορούμε να πάμε ντυμένοι αυτό το "πίσω"? Να το καταπιούμε, αυτό του πρέπει. Να το βάλουμε μέσα μας, σε μια γωνιά και από 'κει και πέρα να προσπαθήσουμε να γεμίσουμε το "κέντρο" μας...

 

Post a Comment

<< Home