Dimitrapan - In the Never Never Land

Tuesday, August 22, 2006

Π.

Τον κοίταξα κατάματα.
Φορούσε κίτρινο, αυτό το χρώμα που ως τώρα το ήξερα το χρώμα του πάθους.
Τα χέρια του δυο κλαδιά, σπασμένα και ξεραμένα. Δεν είχαν δύναμη πια.
Η στάση καμπουριαστή. Κουρασμένο το σώμα λύγισε κάτω από το φορτίο.
Με τι μάτια σε έβλεπα τόσο καιρό?
Απλώς σε κοίταζα μα δεν σε έβλεπα…
Και τώρα, πόσο μικρή νιώθω που αφέθηκα να χαθώ στο γαλάζιο…
Κράτα το χέρι μου. Είμαι εδώ!

4 Comments:

At 4:36 PM, Blogger Jimmy Bloody Rose said...

Είσαι αυτή που νομίζω? Βρε-βρε! Τι μικρός που είναι ο κόσμος!
Κι ο Ορφέας εδώ? Α! Μάλιστα!

 
At 4:39 PM, Blogger Jimmy Bloody Rose said...

Παρεπιμπτόντως το κίτρινο δεν είναι το χρώμα του πάθους, αλλά του μίσους!
Το κόκκινο είναι χρώμα του πάθους!
Κόκκινο Σαν Αίμα!

 
At 2:29 PM, Blogger Dimitra said...

Καλώς το παλλικάρι μας...

Το κόκκινο είναι της Αγάπης και το κίτρινο του πάθους ντε!!! Μα κι εσύ δεν έχεις δει "τα χρόνια της αθωότητας"?

 
At 11:55 AM, Blogger Jimmy Bloody Rose said...

???Όχι!
Καλά θα τη δω...

 

Post a Comment

<< Home