Π.

Τον κοίταξα κατάματα.
Φορούσε κίτρινο, αυτό το χρώμα που ως τώρα το ήξερα το χρώμα του πάθους.
Τα χέρια του δυο κλαδιά, σπασμένα και ξεραμένα. Δεν είχαν δύναμη πια.
Η στάση καμπουριαστή. Κουρασμένο το σώμα λύγισε κάτω από το φορτίο.
Με τι μάτια σε έβλεπα τόσο καιρό?
Απλώς σε κοίταζα μα δεν σε έβλεπα…
Και τώρα, πόσο μικρή νιώθω που αφέθηκα να χαθώ στο γαλάζιο…
Κράτα το χέρι μου. Είμαι εδώ!

Ελπίδα

Είναι παράξενο πράγμα η ελπίδα.
Θυμίζει την πρασινάδα που φυτρώνει στα βράχια δίπλα στη θάλασσα.
Δεν χρειάζεται χώμα να γεννηθεί, ούτε φρέσκο νερό για να μεγαλώσει.
Φτάνει ένας βράχος για να μπορέσει να στηριχτεί πάνω του.
Είναι παραπλανητικό πράγμα η ελπίδα.
Δείχνει να σε σώνει.
Απλώνεται σαν δίχτυ ασφαλείας κάτω από το σκοινί του ακροβάτη.
Να μας εμποδίσει να τσακιστούμε.
Να κάνει την πτώση ανώδυνη.
Κι όταν πέσεις πάνω της, ταλαντεύεσαι.
Τραμπολίνο…
Μια 1 εκατοστό από το έδαφος, μια στον αέρα.
Μη με κρατάς στον αέρα αν δεν υπάρχεις.
Μη με αφήνεις να πετώ.
Ας τσακιστώ.
Θα ξαναγεννηθώ.
Είναι επικίνδυνο πράγμα η ελπίδα.
Γι’ αυτό το κάνω κομμάτια, αμέτρητα κομμάτια το δίχτυ.
Θα σχοινοβατώ… για πάντα!
Ας πέσω.
Αν είσαι εκεί, πιάσε με…

Ανάποδα

Σαν ταινία παιγμένη στο rewind εσύ κι εγώ.

Πρώτα αγαπηθήκαμε, μετά ερωτευτήκαμε, ύστερα φιληθήκαμε και αργότερα κοιταχτήκαμε στα μάτια...

Κι έτσι, όπως ανάποδα τα κάναμε όλα, πεθάναμε πριν καν γεννηθούμε...